لغت نامه دهخدا
ابن ادریس. [ اِ ن ُ اِ ] ( اِخ ) ابوعبداﷲ محمدبن احمدبن ادریس عجلی. ولادت در حدود 544 هَ.ق. وفات 578 یا 598. فقیه شیعی. از طرف مادر بشیخ ابوجعفر طوسی می پیوندد. تولد او در حِلّه بوده و شاگردانی مانند ابن نما و غیره داشته است. و او را کتابی است در فقه موسوم بسرائر که بین فقهای شیعه معروف و به طبع رسیده است. ابن ادریس بخبر واحد عمل نمیکرده مگر با یقین صدور از معصوم.
ابن ادریس. [ اِ ن ُ اِ ] ( اِخ ) کنیت امام شافعی. رجوع به شافعی محمدبن ادریس... شود.