ابوالحسن حائری

[ویکی فقه] ابوالحسن حائری از روحانیون و دولتمردان معروف شیعه عراق در قرن چهاردهم هجری بوده است.
وی فرزند محمدحسن بود. او در آغاز در کربلا اقامت داشت و علوم دینی را از سیدمیرزا محمدحسین شهرستانی و ادبیات را از شیخ کاظم الهی فراگرفت. در اوایل ۱۳۳۷ ق/ اواخر ۱۹۱۸ که «جعیت نهضت اسلامی» به رهبری شیخ محمدرضا شیرازی، فرزند میرزا محمدتقی شیرازی، در کربلا تشکیل شد وی به همراه گروهی از علما از جمله سید هبه الدین شهرستانی و سیدحسین قزوینی، به عضویت آن درآمدند. فعالیت جمعیت که علاوه بر کربلا مناطق فرات را نیز در برمی گرفت، بسیار چشمگیر بود و مردم را چنان به مخالفت با استعمارگران برانگیخت که موجب بیم و هراس مقامات انگلیسی گردید.
تاریخ وفات
شیخ ابوالحسن در اواخر عمر، سرپرست وزارت معارف عراق گردید و در ۱۳۴۴ ق به طور ناگهانی در جناجیه در نزدیکی طویرج در گذشت. جنازه او را به نجف منتقل کرده و در آنجا به خاک سپردند. دیوان شعری به خط خودش از او باقی است.

💡 با ورود مکرم به مجلس در تابستان ۱۳۲۶، شعبه رسیدگی کننده، اعتبارنامه‌اش را تصویب نکرد و در مجلس نیز ابوالحسن حائری‌زاده، عبدالرحمان فرامرزی و حسین مکی به اعتبارنامه او اعتراض کردند. در جلسه رسیدگی به اعتبارنامه او در هفدهم آبان ۱۳۲۶ هم صلاحیت او برای نمایندگی زیر سؤال رفت و هم صحت انتخابات درگز.

💡 در انتخابات دورهٔ پانزدهم، همزمان با اعلام موجودیت حزب خران در سبزوار به سردمداری حسین مجمع‌الصنایع، سعید مهدوی و عیسی مشار (قائم‌مقامی) نامزدان مورد حمایت دولت برای مجلس بودند. در مقابل حزب خران از عبدالقدیر آزاد و ابوالحسن حائری‌زاده حمایت می‌کرد که همین دو نفر در نهایت پیروز شدند.