ابن شهاب. [ اِ ن ُ ش َ/ ش ِ ] ( اِخ ) ابوبکر محمدبن مسلم زهری. محدث تابعی. او از ده تن از اصحاب رسول صلی اﷲعلیه وآله روایت دارد. وفات 124 هَ.ق.
ابن شهاب. [ اِ ن ُ ش َ / ش ِ ] ( اِخ ) ابوالطیب ابراهیم بن محمدبن الشهاب. متکلم معتزلی، شاگرد بلخی و خیاط و غیر آن دو. وفات او بعد از 350 هَ.ق. است در سن پیری. و او راست: کتاب مجالس الفقهاء و مناظراتهم قرب چهارصد ورقه. ( ابن الندیم ).
متکلم معتزلی شاگرد بلخی و خیاط و غیر آن دو
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 جعفریان میگوید سیرهنویسی در سده دوم رواج یافت و در این میان ابن شهاب الزهری (ق ۱۲۴) نقشی مهم در گردآوری روایات و سیرههای پیش از خود و انتقالش به سیره نویسان بعدی ایفا کرد. وی گرایش به امویان داشت و در خدمت هشام بن عبدالملک بود.
💡 ابراهیم بن محمد بغدادی با کُنیهٔ ابوطیّب، شهرتیافته به ابن شهاب بغدادی (؟ - ۹۶۱م) متکلم عراقی در سدهٔ چهارم هجری بود. مجالس الفقهاء و مناظراتهم (نشستهای فقیهان و مناظرات آنان) را در ۴۰۰ برگ نوشت.
💡 همکار ابن شهاب نقل میکند که آنها فقط حلال و حرام را مینوشتند اما او هرآنچه میشنید را مینوشت و بعدها که عمر بن عبدالعزیز فرمان جمعآوری سنت پیامبر اسلام را داد، او و جمعی دیگر احادیث را در کتابچههایی نوشته و به خلیفه دادند.
💡 از جانب دیگر پیامبر اسلام (ص) این نوع از نمازهای مستحبی را به جماعت بجا نیاورده است؛ و حتی در زمان ابوبکر هم سابقه نداشتهاست. روایتی از کتاب صحیح بخاری که از منابع اصلی حدیثی نزد اهل سنت است، به صراحت بیان میکند که اقامه آن به جماعت از بدعتهای خلیفه دوم بودهاست. وی از ابن شهاب و او از عبدالرحمن بن عبد القاری نقل میکند که:
