الاعلون

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
علو (۷۰ بار)

💡 و فرق بين اين دو نوع تعليل اين است كه تعليلاول يعنى جمله (و انتم الاعلون...) مطلب را از اين راهتعليل مى كند كه خيال شما مسلمانان كه پنداشتيد كفار راقى و متمدن و دست بالاى جامعهها هستند، و به همين خيال وهن و اندوه به خود راه داديد خيالىباطل است، چون اگر مؤ من باشيد ملاك در تفوق و تقدم به دست شما است نه در دستمشركين، و خداى تعالى فرموده: (و كان حقا علينا نصر المؤ منين ).

💡 احتمال هم دارد كه نفى (سبيل ) اعم از تسلط در دنيا باشد يعنى منظور اين باشد كهكفار نه در دنيا مسلط بر مؤ منين مى شوند و نه در آخرت، و مؤ منين به اذن خدا دائماغالبند، البته مادام كه ملتزم به لوازم ايمان خود باشند، همچنانكه در جاى ديگر اينوعده را صريحا داده و فرموده: (و لا تهنوا و لا تحزنوا و انتم الاعلون ان كنتم مؤ منين)0

💡 جمله و (انتم الاعلون ان كنتم مؤ منين؛ شما برتريد اگر ايمان داشته باشيد، يك جملهبسيار پر معنى است يعنى شكست شما در حقيقت براى از دست دادن روح ايمان و آثار آنبوده، شما اگر فرمان خدا و پيامبر را در اين ميدان زير پا نمى گذاشتيد گرفتار چنينسرنوشتى نمى شديد، و باز هم غمگين نباشيد اگر بر مسير ايمان ثابت بمانيدپيروزى نهائى از آن شما است، و شكست در يك ميدان، به معنى شكست نهائى در جنگ نيست.

💡 و جمله (و اللّه معكم ) عطف است بر جمله (و انتم الاعلون ) كه سبب علو و غلبه مؤ منينرا بـيـان و تعليل مى كند. پس مراد از معيت (همراهى ) خداى تعالى با مؤ منين، معيت نصرتاست، نه معيت قيوميت كه آيه (و هو معكم اين ما كنتم ) بدان اشاره كرده است.

💡 كـه تـنـهـا از او بـتـرسـنـد، و فـرمود: (اليوم يئس الذين كفروا من دينكم فلا تخشوهم واخـشـون ) و در مـسـلم بـودن ايـن غـلبـه كـافـى اسـت كـه در آيـه 139، در سـورهآل عـمـران مـؤ مـنين را خطاب نموده مى فرمايد: (و لا تهنوا و لا تحزنوا و انتم الاعلون انكنتم مؤ منين ).