لغت نامه دهخدا
اسکند. [ اِ ک َ دَ ] ( اِخ ) ( از سانسکریت اسکنده ) صنم اسکندبن مهادیو صبی راکب طاوس فی یده شکد، و هو کالسیف قاطع فی الجانبین و مقبضه فی وسطه علی هیئة دستج المهراس. ( ماللهند بیرونی چ زاخائو ص 57 س 8، و رجوع به ص 272 س 12 شود ). || ( سانسکریت، اِ ) نیز نوعی از موزونات ( اشعار ) هندوان. رجوع بماللهند بیرونی ص 69 س 14 شود.
اسکند. [ ] ( اِخ ) دهی جزء دهستان حومه بخش مرکزی شهرستان زنجان، 27000 گزی خاور زنجان و 6000 گزی شوسه زنجان - قزوین. سکنه 500 تن، شیعه. آب آن از چشمه. محصول آن غلات، انگور، بنشن. شغل اهالی زراعت و چوبداری. راه مالرو است. ( فرهنگ جغرافیائی ایران ج 2 ).
