باج و خراج

💡 خان ایروان ملزم به پرداخت باج و خراج به دربار نبود بلکه وظیفه داشت با وجوهی که از اهالی گرد می‌آورد سپاهیان منطقه را تجهیز و نگهداری کند البته، خان‌ها برای حفظ موقعیت خود به بهانه‌های مختلف پیشکش‌های گران بهایی برای شاه می‌فرستادند که هزینهٔ آن‌ها بر دوش اهالی بود. در دربار ایران، خان‌های ایروان دارای مقامی ممتاز بودند و لقب «سردار» یا «بیگلربیگ» را داشتند و می‌توانستند به نام پادشاه با همسایگان مذاکره کنند.

💡 بسیاری از چینیان به تانگ به دیده احترام می‌نگرند. او باج و خراج را کاهش داد و از نرخ خدمت سربازی اجباری کاست. او نفوذش را در راستای رود زرد گسترد و بسیاری از سرزمینهای دوردست را خراجگزار خود نمود. او همچنین آنیانگ را پایتخت تازه خود نمود.

💡 در دوران حکومت‌های باستانی، پادشاهان معمولاً از ولایات تحت سلطه خود باج و خراج سنگینی مطالبه می‌کردند تا هزینه‌های جنگ و شکوه دربار را تامین کنند.

💡 تحلیلگران سیاسی معتقدند که دریافت باج و خراج از گروه‌های مختلف، نوعی از استثمار اقتصادی است که باعث تضعیف قدرت خرید مردم عادی در آن منطقه می‌شود.

💡 تاریخ نشان می‌دهد که اعتراضات مردمی در بسیاری از دوران‌ها ناشی از فشار بیش از حد حکومتی برای جمع‌آوری باج و خراج‌های غیرمنصفانه از کشاورزان بود.