باتاک

[ویکی فقه] باتاک/ باتَک (یا بَتَّک /بَتَّه)، نام منطقه، گروهی از اقوام، و نیز زبانی در سوماترای اندونزی می باشد.
در پیرامون دریاچه توبا، در شمال قسمت مرکزی جزیره سوماترا در کوهستان های جنگلی قرار دارد. محصولات عمده آن برنج، ذرت، سیب زمینی شیرین؛ و صنایع دستی آن بافندگی، آهنگری و خراطی است. معماری خانه های آنان (بویژه بام) شکل خاصی دارد.
اقوام باتک
در سال ۱۹۶۷، جمعیت حدود ۰۰۰، ۵۰۰، ۲ تن بود و بیشتر مسلمان و عیسوی هستند. گروه های بومی غیرمتمدن نیز در آن جا زندگی می کنند.
گویش های و خط اقوام باتک
این اقوام گویش های گوناگون دارند که مهمترین آن ها گویش توبا بین ساکنان پیرامون دریاچه توبا و جزیره سامُسیر، کارو در شمال غربی، سیمالونگون در شمال شرقی، آنکولا (آنگکولا) و ماندایلینگ در جنوب و جنوب شرقی دریاچه توباست. قرن ها مردم باتک خط خاصی برگرفته از نگارش مردم جنوب هند داشتند، که در میانه سده اخیر الفبای لاتین جایگزین آن شد. مردم باتک فرهنگ غنی دارند و به لحاظ داشتن سواد سهم بسیاری در حکومت اندونزی داشته اند.
پیشینه تاریخی مردم باتک
...

💡 مالایی‌ها با ۳۵٫۶ درصد، جاوه‌ای‌ها با ۲۲٫۲ درصد، چینی‌ها با ۹٫۳ درصد، مینانگکابوها با ۹٫۳ درصد، باتاک‌ها با ۸٫۱ درصد، بوگینی‌ها با ۲٫۲ درصد و بانجاری‌ها با ۰٫۷ درصد از مهم‌ترین گروه‌های قومی ساکن در جزایر ریائو به‌شمار می‌روند. مهم‌ترین زبان رایج در این استان، زبان اندونزیایی است.

💡 در رسوم باتاک، زمین روی پشت مار بزرگی به نام ناگا پادوها قرار دارد. یک روز، مار که از سنگینی این بار بر پشتش خسته می‌شود، تکانی به خود می‌دهد و زمین را به داخل دریا می‌اندازد. اما خدا، باراتا گورو، با فرستادن کوهی به میان آب دخترش را از امواج آب نجات می‌دهد که تمامی نسل فعلی بشر از فرزندان او به‌ شمار می‌روند. زمین بعدتر توسط خدا مجدداً بر روی پشت مار قرار می‌گیرد.

💡 مالایی‌ها با ۳۸ درصد، جاوه‌ای‌ها با ۲۵ درصد، مینانگکابوها با ۱۱ درصد، باتاک‌ها با ۷ درصد، بانجاری‌ها با ۴ درصد، چینی‌ها با ۴ درصد و بوگینی‌ها با ۲ درصد، از جملهٔ گروه‌های قومی ساکن در ریائو به‌شمار می‌روند. زبان‌های مالایی، اندونزیایی و مینانگکابویی از مهم‌ترین زبان‌های رایج در این استان محسوب می‌شوند