اندر زمان

اندرزمان. [ اَ دَ زَ ] ( ق مرکب ) در همان زمان. درهمان دم. فوراً. بی درنگ. فی الفور. ( از یادداشتهای مؤلف ):
چوبیننده دیدارش از دور دید
هم اندرزمان زاو شود ناپدید.فردوسی.هم اندرزمان طوس را خواند شاه
بفرمود لشکر کشیدن براه.فردوسی.بدان تا فرستد هم اندرزمان
به مصر و به بربر چو باد دمان.فردوسی.زواره بیامد هم اندرزمان
بهومان سخن گفت از پهلوان.فردوسی.بگفت این و با گرز و تیر و کمان
سوی ببر جستن شد اندرزمان.( گرشاسبنامه ص 55 ).خواستم گفت خاکپای توام
عقلم اندرزمان نصیحت کرد.سعدی.

در همان زمان. در همان دم فورا. بی درنگ.

💡 مرا گفت چون دختر آمد پدید ببایستش اندر زمان سر برید

💡 قوی باشد اندر زمان تو الحق که گردد کسی اختیار زمانه

💡 بگفت این و پنهان شد اندر زمان جهان پهلو شد ز کارش نوان

💡 هم اندر زمان پاسخش کرد باز که ای شاه گردنکش رزمساز

💡 بر انگیزد اندر زمان باد را که بنشاند آن شور و فریاد را

💡 قول و فعلِ بی‌تناقض بایدت تا قبول اندر زمان بیش آیدت