افزای

افزای. [ اَ ] ( نف مرخم ) افزا. افزاینده. فزاینده.چنانکه در روح افزای، مهرافزای، فرح افزای و جز آن.
- رامش افزای؛ افزاینده رامش. رجوع به افزا شود.
- روح افزای؛ فزاینده روح و جان. رجوع به افزا شود.
- روزی افزای؛ افزاینده روزی. رجوع به افزا شود.
- طرب افزای؛ سرورافزای. افزاینده طرب و شادی. رجوع به افزا شود.
- غم افزای؛ افزاینده غم و اندوه. و رجوع به افزا شود.
- فرح افزای؛ افزاینده شادی و فرح:
گر خون دل خوری فرح افزای میخوری
ور قصد جان کنی طرب انگیز میکنی.سعدی.و رجوع به افزا شود.
- کارافزای؛ افزاینده کار. و رجوع به افزا شود.
- مسرت افزای؛ افزاینده مسرت و شادی. فرح افزای. سرورافزای. و رجوع به افزا شود.
- مهرافزای؛ افزاینده محبت و مهر. آنچه مهر و محبت را افزایش دهد:
همچو مستسقی بر چشمه نوشین زلال
سیر نتوان شدن از دیدن مهرافزایت.سعدی.وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او
تا قیامت شکرگویم طالع پیروز را.سعدی.و رجوع به افزا شود.

افزا افزاینده فزاینده

💡 بانگ روح افزای مرغ و نکهت دمساز گل عشقبازان را ببستان خواند از بیت الحزن

💡 در عشق تو ای شکر لب روح افزای نالان چو کمانچه‌ام خروشان چون نای

💡 نوش جان افزای (دارد) در لب نوشین چرا پاسخ تلخش مرا پیوسته زهر قاتل است

💡 مژدگانی ده قدومش را که اینک می‏رسد آنکه جان مست شراب عشق روح‏ افزای اوست‏

💡 حاج رانو نو در افزای از ملادک کرده حق هر چه در شش صد هزار اعداد نقصان دیده‌اند

💡 به رنگی اشک سرخ از دیده جاری ست که رشک افزای گلهای بهاری ست