ارشدیت

(اَ شَ یَّ ) [ ع. ] (مص جع. )۱ - رشیدتر و با کفایت تر بودن. ۲ - دارای درجة بالاتر بودن (ارتش ).

( مصدر ) ۱ - ارشد بودن رشیدتر و با کفایت تر بودن برتری و چیرگی داشتن. ۲ - دارای درج. باتر بودن.

رشیدتر و با کفایت تر بودن.
دارای درجة بالاتر بودن (ارتش)

💡 سندرز به عنوان یک سیاستمدار مستقل، توافقی با رهبری دموکرات‌های سنا کرد که طبق آن پذیرفت در همهٔ امور رویه‌ای به‌طور دموکرات رای بدهد. در عوض او ارشدیت خود را حفظ و کرسی‌های کمیته‌ها را که در صورت دموکرات بودن به وی تعلق می‌گرفت دریافت کند. او در سال‌های ۲۰۱۳–۱۴ رئیس کمیته امور کهنه سربازان سنای ایالات متحده بود.

💡 مقامات دولتی در ۱۸ سطح رتبه‌بندی می‌شدند، از رتبه اول ارشد (بالاتر) (هانجا: 正一品, هانگول: 정1품) تا رتبه نهم جوان (پایین‌تر) (هانجا: 從九品, هانگول: 종9품). ارشدیت و ارتقاء از طریق فرمان سلطنتی بر اساس معاینه یا توصیه به دست می‌آمد. مقامات از رتبه اول ارشد تا سوم ارشد ردای قرمز، از رتبه سوم جوان تا رتبه ششم جوان ردای آبی و آنهایی که دارای رتبه پایینی بودند ردای سبز ‌می‌پوشیدند.

💡 ترکیبی از مشاغل دایمی در سازمان وجود داشته، ترفیع مقام براساس ارشدیت یا شایستگی و قضاوت صورت گرفته و مأمور اداری حق ندارد از شغل یا اموال به نفع خود استفاده کند.