احکام اصلی

[ویکی فقه] احکام اصلی احکام مستفاد از اصول عملیه، بعد از شک در حکم واقعی است.
احکام اصلی، از اقسام احکام شرعی و مقابل احکام اماری است و مراد از آن، احکامی است که در صورت شک مکلف، به کمک اصول عملیه اثبات می شود و ناظر به واقع و کشف کننده آن نیست، مانند: شک در حرمت شرب توتون که حکم اصلی آن برائت است.

💡 عدم سوء استفاده یا عدم ایجاد آسیب و زیان، که از این اصل مشتق شده‌است، یکی از احکام اصلی اخلاق زیستی است که به همه دانشجویان در مراقبت‌های بهداشتی در دوران تحصیلات دانشگاهی آموزش داده می‌شود و یک اصل اساسی در سراسر جهان است. راه دیگری برای بیان آن این است که «با توجه به یک مشکل موجود، ممکن است بهتر باشد حتی کاری انجام ندهیم، تا اینکه خطر ایجاد زیان و آسیب بیشتر از مشکل موجود را داشته باشیم.» این به کارکنان خدمات مراقبت‌های بهداشتی یادآوری می‌کند که آسیب‌های احتمالی را که هر مداخله ای ممکن است ایجاد کند در نظر بگیرند. هنگام بحث در مورد استفاده از مداخله ای که خطر آشکار آسیب را به همراه دارد، اما شانس کمتری برای منفعت دارد، از آن استفاده می‌شود.

💡 فروع دین در اصطلاح شیعه دوازده امامی بر مسائلی گفته می‌شود که به عمل و عبادات مربوط است. به‌طور کلی احکام شرعی اسلام یا متعلق به عمل و طاعات است یا متعلق به معرفت و اعتقاد، قسمت اول را احکام فرعی یا عملی و قسمت دوم را احکام اصلی یا اعتقادی می‌گویند.