ابن حزم، ابومحمد علی بن احمد بن سعید، یکی از درخشانترین چهرههای فرهنگ اسلامی در اندلس (۳۸۴ تا ۴۵۶ هجری قمری / ۹۹۴ تا ۱۰۶۴ میلادی) بود. او فقیهی برجسته، محدثی پرمایه، فیلسوفی اندیشمند، عالم ادیان و مذاهب، ادیبی چیرهدست و شاعری توانا محسوب میشد. وی بنا بر گواهی خود، در شهر قرطبه در اندلس چشم به جهان گشود. نیاکان او اصالتاً از ساکنان قریهای به نام «منتهلیشم» در اونبه، واقع در ناحیه لُبله در غرب اندلس بودند، اما پدرانش در شهر قرطبه ساکن شده بودند. در منابع تاریخی ذکر شده که جد اعلای او ایرانی و از بردگان آزادشدهٔ یزید بن ابیسفیان، برادر معاویه، بوده است. با این حال، ابن بسام، مورخ معاصر ابن حزم، اشاره میکند که برخی از همعصرانش او را «از نسبی ناشناخته و بیریشه» دانسته و جد نزدیکش را نومسلمانی قلمداد میکردند.
شهرت خاندان ابن حزم با ظهور پدر او آغاز شد. پدر ابن حزم، که خود اهل علم و ادب و از دولتمردان زمانه بهشمار میآمد، در یکی از بحرانیترین و پرآشوبترین دورانهای تاریخ اندلس میزیست؛ دورانی که با پایان خلافت امویان، فروپاشی وحدت جغرافیایی-سیاسی اندلس و آغاز آشفتگی و انحطاط در شبهجزیره ایبری مصادف بود. پدر ابن حزم در دوران فرمانروایی ابوعامر، ملقب به المنصور (۳۶۶ تا ۳۹۲ هجری قمری / ۹۷۶ تا ۱۰۰۲ میلادی)، یکی از وزرای معتمد و برجسته او محسوب میشد و توانست جایگاه خانوادگی را ارتقا دهد.
این میراث علمی و سیاسی، بستر مناسبی برای رشد و ظهور نبوغ ابن حزم فراهم ساخت. او که در سایه چنین محیطی پرورش یافت، توانست دانش گستردهای در فقه، کلام، فلسفه و ادبیات کسب کند و میراثدار اندیشههای پیچیده و چالشبرانگیز عصر خود باشد. زندگی او در مقطعی حساس، تأثیر عمیقی بر دیدگاههای فقهی و اجتماعیاش گذاشت و او را به شخصیتی تبدیل کرد که همواره در پی تبیین اصولی دقیق و منطقی در مباحث دینی و علمی بود.