بادگان

بادگان، واژه‌ای مرکب و کهن در زبان فارسی، به معنای حافظ و نگاه‌دارنده است. این واژه در متون تاریخی و فرهنگ‌نامه‌های قدیمی، به‌عنوان معادلی برای واژگانی همچون حافظ، پاسدار و نگهبان به کار رفته و دلالت بر مسئولیت حفظ و حراست از مکانی یا مالی دارد. در کاربرد تخصصی‌تر، بادگان به فردی اطلاق می‌شود که مسئولیت نگهداری از خزانه یا گنجینه را بر عهده داشته باشد؛ یعنی مترادف با خازن، خزانه‌دار یا گنجور است. این معنا نقش اقتصادی و امانتداریِ مهمی را برای دارندهٔ این عنوان در نظام‌های اداری گذشته ترسیم می‌کند. همچنین، در برخی منابع لغوی، این واژه به بخش‌هایی از لباس، به‌ویژه دو طرف جلو و پشت گریبان، اشاره دارد. این کاربرد نشان‌دهندهٔ غنای معنایی و توسعهٔ استعاری واژه در حیطه‌های گوناگون فرهنگ و زندگی روزمره در دوران گذشته است.