اهل معنی

اهل معنی. [ اَ ل ِ م َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) مقابل اهل صورت و ظاهر. اهل حقیقت. آنکه به معنی و باطن توجه دارد: اهل معنی همه یکجا جمعند.

مقابل اهل صورت و ظاهر

💡 که تا به واسطهٔ حس ز اهل معنی گشت به قدر مرتبهٔ خویش جان معنی دان

💡 چه خواهد اهل معنی زان عبارت که سوی چشم و لب دارد اشارت

💡 مکن جز اهل معنی را تواضع که خوش گفت آنکه کرد این بیت انشا

💡 کشتّی اهل معنی برخشک مانده بود لیکن سخای دست تو فریاد آن رسید

💡 به زمره‌ای سر و کار است اهل معنی را نه از رسوم سخن با خبر نه از آداب

💡 علم معنی نی شد و آواز کرد اهل معنی را بخود همراز کرد