اهل طمع

اهل طمع. [ اَ ل ِ طَ م َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) حریص. طامع. آزمند:
دیده اهل طمع به نعمت دنیا
پر نشود همچنانکه چاه به شبنم.( گلستان ).

حریص. طامع. آزمند

💡 کرده اند اهل طمع را از ازل روئینه تن آب می گردد نباشد گر دل سایل ز سنگ

💡 نیست بر اهل طمع غیر از کدورت حاصلی دست اگر کوتاه گردد آستین بی چین شود

💡 دست خشک اهل طمع را دست رد خواهد شدن می‌کند مشاطه این نقل از زبان شانه‌ها

💡 روند اهل طمع دنبال قاتل بر سر و گردن اگر دارند جوهر از دم شمشیر می ریزد

💡 در زمان همّتش گشتند چون گوهر عزیز پیش ازین می‌بود اگر اهل طمع را ذلّتی

💡 نیست حرف تلخ را سوداگری غیر از گدا می کنند اهل طمع از دادن دشنام رقص