امید و بیم

امید و بیم. [ اُ / اُم ْ می دُ ] ( اِ مرکب ) وعده و وعید. آرزو و امید داشتن ( بخاطر پاداش یافتن ) و ترس داشتن ( بخاطر پادافره یافتن ):
دل دشمنان گشته از وی دونیم
دل دوستان پر ز امّید و بیم.فردوسی.ازپی تست اینهمه امّید و بیم
هم تو ببخشای و ببخش ای کریم.نظامی.- روز امید و بیم؛ کنایه از رستاخیز:
شنیدم که در روز امّید و بیم
بدان را بنیکان ببخشد کریم.( بوستان ).و رجوع به امید و «بیم و امید» در ترکیبات امید شود.

وعده و وعید. آرزو و امید داشتن.

💡 حسن تو راه امید و بیم زد نبوت شاهی به هفت اقلیم زد

💡 عالمی در معرض امید و بیم مانده در گرداب دریایی عظیم

💡 خوش درآ در خلوت امید و بیم بر مصلای اقامت شو مقیم

💡 همیشه تا بمکافات خیر و شهر بجهان امید و بیم بدو نیک جنت و سقرست

💡 از پی تست اینهمه امید و بیم هم تو ببخشای و ببخش ای کریم

💡 کشاکش در امید و بیم افتاد ز شرم خلق غیرت یافت امداد