باغ خلد

باغ خلد. [ غ ِ خ ُ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) باغ بهشت. باغ جنان. بهشت:
شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد
دفتر نسرین و گل را زینت اوراق بود.حافظ.

💡 چون پدرم باغ خلد داد به خشتی ما به بهشتی فروختیم بهشتی

💡 از شوق بزم او، که بود رشک باغ خلد چون طلعت بهار شد آراسته خزان

💡 کنون ز تربیتت عندلیب و طوطی را به باغ خلد در آموز‌می نوا و مقال

💡 میخواست تحفه تو کند باغ خلد را از روی همت تو حیا کرد روزگار

💡 هم فضای درگه او را ز باغ خلد ننگ هم حضیض سدهٔ او را ز اوج عرش عار

💡 چو رسوایست کان نوع آدم کامل ز باغ خلد شود در دشت غم سرگشته چون غول بیابانی