افتاده مست

افتاده مست. [ اُ دَ / دِ م َ ] ( ص مرکب ) زبون از مستی. زمین خورده. بیخبر:
فقیهی در افتاده مستی گذشت
بمستوری خویش مغرور گشت.سعدی.نه آخر در امکان تقدیر هست
که فردا چو من باشی افتاده مست.سعدی.و رجوع به افتاده شود.

زبون از مستی زمین خورده

💡 همی ساقی افتاده مست و خراب برون رفته از چنگ مطرب رباب

💡 همه افیون‌خورِ مهتاب گشته ز پای افتاده مست خواب گشته

💡 زمین افتاده مست از نشاه تاک چرا مخمور روید نرگس از خاک؟

💡 برون رفت از دست و افتاده مست شده پایش از کار و یارش ز دست

💡 به یکی جام کش رسید از دور نرگس افتاده مست و بی خبر است