اشک خونین

اشک خونین. [ اَ ک ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) اشک سرخ. ( آنندراج ):
اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوائی دارد.حافظ ( دیوان چ قزوینی - غنی ص 84 ).و رجوع به اشک پیازی و اشک جگرگون و اشک حنائی و اشک خون آلوده و اشک خونی شود.

اشک سرخ

💡 ز اشک خونین سرخرویی هاست پیش مردمم حق گزاری چون کنم این دیده خونبار را

💡 باز برقی را نظر بر خرمنم افتاده است اشک خونین را رهی بر دامنم افتاده است

💡 پیش سروی که به گل رفته مرا پا صائب اشک خونین من و آب روان هر دو یکی است

💡 بی بزم تو باده اشک خونین من است بی روی تو آه و گریه آئین من است

💡 اگر لذت شناس درد سازی جان شیرین را ز نعمتهای الوان می شماری اشک خونین را

💡 بی سبب ما را سپند آتش دوری مکن اشک خونین چشم زخم دیدهای پاک بس