لغت نامه دهخدا
اشتوم. [ اُ ] ( اِ ) کاه ساقه هر غله و بقله. || جاروئی که از ساقه غله سازند. ( ناظم الاطبا ).
اشتوم. [ اُ ]( اِخ ) موضعی است نزدیک تنیس. یحیی بن الفضیل گوید:
حمار اتی دمیاط و الروم وُثّب ُ
بتنیس منه رأی عین و اقرب ُ
یقیمون بالاُشتوم یبغون مثلما
اصابوه من دمیاط و الحرب ترتب.
و حسن بن محمدمهلبی در کتاب عزیزی خویش گوید: و از تنیس تا حصن اشتوم که در آن مصب آب بحیرة بسوی دریای روم واقع است، شش فرسخ است و ازین حصن تا فرما از خشکی هشت میل واز بحیره سه فرسخ است. سپس هنگام ذکر دمیاط آرد: و از جانب شمالی دمیاط نیل در بحر ملح میریزد و این درموضعی است که آنرا اشتوم خوانند و عرض نیل در آنجا صد ذراع است. ( از معجم البلدان ). و رجوع به قاموس الاعلام شود.
