اشتراک لفظی

اشتراک لفظی. [ اِ ت ِ ک ِ ل َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) رجوع به اشتراک شود.

[ویکی فقه] ویژگی ناشی از وضع لفظ برای معانی متعدّد به صورت مستقل را اشتراک لفظی گویند.
اشتراک لفظی از اقسام احوال لفظ بوده و عبارت است از حالتی که بر یک لفظ به سبب وضع آن برای چند معنا به طور جداگانه، عارض می گردد، مانند: لفظ «عین» که برای هر یک از معانی چشم، چشمه، طلا و... به طور جداگانه وضع شده است.

💡 ابن سینا: «قوای نفس ناطقه به دو قوه عامله و عالمه تقسیم می‌شود و هر دو قوه، به اشتراک لفظی عقل نامیده می‌شود.»