اخرج

اخرج. [ اَ رَ ] ( ع ص ) سیاه و سپید. ( تاج المصادر بیهقی ): کبش اخرج؛ کبش ٌ فیه بیاض و سواد. گوسفند سیاه و سفید. ( مهذب الاسماء ). قچقار ابلق. و کذلک ظلیم ٌ اخرج؛ شترمرغ ابلق. مؤنث: خَرْجاء. || ( اِ ) نام مرغی است و آن را مُکاء نیز گویند.
اخرج. [ اَ رَ ] ( اِخ ) کوهی است بنی شرقی را و آنان دزدان بودند. ( معجم البلدان ).

کوهی است بنی شرقی را و آنان دزدان بودند

[ویکی الکتاب] معنی أَخْرَجَ: خارج کرد
معنی أَخْرِجْ: خارج کن
معنی أُخْرَجُ: بیرون می آیم
معنی أُخْرَجَ: که خارج شوم
معنی سَوْفَ أُخْرَجُ: بیرون آورده خواهم شد
ریشه کلمه:
خرج (۱۸۲ بار)

💡 دو شاخ گیسوی او چون چهار بیخ حیات به هر کجا که اثر کرد اخرج المرعی

💡 دل بیچاره چو افتاد درین ورطه نخست روز و شب ورد «متی اخرج منها» می‌کرد