سید ابوالقاسم موسوی استرآبادی، که به نامهای میر فندرسکی و میرزا بیک بن سید صدر الدین موسوی استرآبادی نیز شهرت داشت، یکی از برجستهترین عالمان، عارفان، حکیمان و فیلسوفان بزرگ دوران صفویه بود و همعصر با پادشاهانی چون شاه عباس اول و دوم صفوی محسوب میشد. شهرت او به میر از انتساب به سادات موسوی و به فندرسکی از زادگاهش، فندرسک، از توابع استرآباد گرگان، ناشی میشد. پس از اتمام دورههای مقدماتی تحصیل در زادگاه خویش، ایشان برای تعمیق دانش خود سفری به مازندران، قزوین و سرانجام اصفهان، مرکز علم و دانش آن دوران، نمود. وی در اصفهان از محضر استادانی چون علامه چلبی بیگ تبریزی و میر برهانالدین محمدباقر اشراق استرآبادی بهره برد و در رشتههای حکمت و علوم عقلی به مراتب عالی دست یافت.
مکانت علمی میر فندرسکی در مدرسهٔ خواجوی اصفهان، که با حضور شخصیتهایی چون شیخ بهایی، میرداماد و خود ایشان شهره بود، بیش از پیش تثبیت شد. ایشان در این مرکز به تدریس متون اساسی فلسفی و کلامی، از جمله شفا و قانون ابن سینا، و همچنین مبحث ملل و نحل شهرستانی مبادرت میورزید. جلسات درس او شهرتی زبانزد داشت و مشتاقان علم و حکمت، حتی از دورترین نقاط، برای بهرهمندی از محضر او در اصفهان گرد هم میآمدند. میر فندرسکی به واسطهٔ جامعیت علمی کمنظیر خود در حکمت طبیعی، الهی، ریاضی و تمامی علوم عقلی، در کنار تبحر در شعر و ادبیات، از نوادر روزگار خود به شمار میرفت و اوقات خود را وقف تحقیق، تدریس و سرودن شعر مینمود.
این حکیم بزرگ، به همراه همعصران برجستهاش، شیخ بهایی، میرداماد و ملاصدرا، نقش اساسی در پایهگذاری و توسعهٔ مکتب فلسفی اصفهان ایفا نمود. از شاگردان نامدار مکتب او میتوان به شخصیتهایی چون آقا حسین خوانساری، ملا محمدباقر محقق سبزواری، میرزا رفیعای نائینی و ملا حسنعلی شوشتری اشاره کرد. کتب و منابع عصر صفوی همواره با احترام فراوان از فضایل علمی، ملکات نفسانی و جایگاه رفیع میر فندرسکی یاد کردهاند و شخصیت ایشان را به عنوان یکی از ارکان فکری آن دوران به ثبت رساندهاند.