مرحوم آیتالله دکتر محمدباقر محقق داماد، فقیه و پژوهشگر برجسته، در سال ۱۲۹۸ شمسی در شهر رشت دیده به جهان گشود. ایشان تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش به اتمام رساند و در پانزدهمین سال زندگی، برای پیگیری علوم دینی و حوزوی، عازم قم شد. همزمان با تحصیلات عمیق حوزوی، مسیر تحصیلات دانشگاهی را نیز در تهران آغاز کرد و بدینترتیب، پایههای دانش خود را بر دو ستون فقه و معارف اسلامی و علوم آکادمیک استوار ساخت.
در حوزه علمیه قم، ایشان از محضر عالمان بزرگی چون آیتاللهالعظمی مرعشی نجفی کسب فیض نمود و از ایشان و همچنین آیتالله سید محسن حکیم، اجازه روایت و تدریس دریافت کرد. در دوران تحصیلات عالیه و اخذ درجه دکتری، از استادان مبرز و نامداری نظیر آیتالله محمود شهابی، آیتالله سید محمد مشکات، آیتالله ذوالفقار بهبهانی (ذوالعلمین) و فیلسوف شهیر، آیتالله مهدی الهی قمشهای، و همچنین استاد بدیعالزمان فروزانفر بهرههای علمی فراوانی برد. این ترکیب اساتید برجسته حوزوی و دانشگاهی، به غنای علمی و عمق اندیشه ایشان افزود.
فعالیتهای پژوهشی و تألیفی دکتر محقق از سال ۱۳۳۰ شمسی آغاز شد و تا پایان عمر پربارشان تداوم یافت. حاصل این مجاهدت علمی، تألیف، ترجمه و تحقیق بیش از چهل جلد کتاب ارزشمند در زمینههای فقه، اصول، کلام و علوم مرتبط است که هر یک سندی بر تسلط و گستره دانش ایشان محسوب میشوند و سهمی بسزا در غنیسازی منابع علمی حوزوی و دانشگاهی ایران دارند.
