قرضم

قرضم. [ ق ِ ض ِ ] ( اِخ ) پدر قبیله است از مهرةبن جیدان، و یا فرضم به فاء است نه قاف. ( منتهی الارب ).

💡 اخم مکن! گوش به عرضم بده مُفت نخواهم ز تو، قرضم بده!

💡 خرجم فزون ز غایت و قرضم برون ز حد فکر از برای خرج کنم یا برای قرض

💡 چون که نومید بودم از تهران بود قرضم فزون و فرع گران

💡 ز پل چون از پل قرضم در آزار سبک کن گردن عجزم ازین بار

💡 دوم بر دل ز قرضم هست دردی که غیر از لطف شاهش نیست درمان