فلورانس

فلورانس. [ فْل ُ / ف ُ / ف ِ ل ُ ] ( اِخ ) نام پایتخت قدیم توسکانی که در فاصله 145میلی رم در ایتالیاواقع است. جمعیت آن مطابق آمار 1951 م. 342300 تن است. این شهر در کنار رود آرنو قرار دارد و از شهرهای جالب و زیبای ایتالیاست.در این شهر بناهای تاریخی دیدنی وجود دارد که قدیمترین آنها تعمیدگاه جیووانی مقدس است. کلیساهای دیگری نیز دارد که دارای ارزش تاریخی است و ازجمله آنها کلیسای سنتاماریا، و کلیسای سنت دومینگ است. کتابخانه ملی این شهر نیز از کتابخانه های مشهور جهان است.

شهری است در ایتالیا که سابقا مرکز ناحیه تسکان بود. در کنار رود آرنو واقع است و ۴۶۵٠٠٠ تن سکنه دارد. مرکز بزرگ صنعتی ادبی و هنری میباشد و بواسطه مدارس نقاشی و حجاری شهرت فراوان دارد. کاخها کتابخانه ها کلیسا ها و موزه های آن معروف است.

فلورانس ( به ایتالیایی: Firenze )، یکی از شهرهای تاریخی در ایتالیا و هم اکنون پایتخت ناحیه توسکانی ایتالیا است. فلورانس در حدود ۳۸۲ هزار نفر جمعیت دارد و پرجمعیت ترین شهر توسکانی به شمار می آید. شهر فلورانس با حومه، بیش از یک میلیون و ۵۲۰ هزار نفر جمعیت دارد.
فلورانس از کانون های مالی و بازرگانی اروپای سده های میانه و از ثروتمندترین شهرهای دوران خود بود. لئوناردو داوینچی نقاش مشهور بیشتر عمر خود را در فلورانس گذراند. فلورانس را خاستگاه رنسانس ایتالیایی به شمار آورده و به آن لقب «آتن سده های میانه» داده اند.
گالری اوفیتزی، گالری آکادمیا، موزه ملی سن مارکو، کاسا بوناروتی، موزه ملی بارجلو و موزه گالیله از جمله مهم ترین موزه های فلورانس هستند.
فلورانس در سال ۸۰ میلادی توسط ژنرال رومی، لوسیوس کورنلیوس سولا، بنیاد شد. او این محل را به عنوان سکونتگاهی برای سربازان بازنشسته خود بنیاد گذاشت و آن را فلوئنتیا ( Fluentia ) نامید که به معنای «جریان آب» است و به محل قرارگیری این شهر بین دو رودخانه اشاره دارد. نام فلوئنتیا بعدها به شکل فلورنتیا ( Florentia ) و فیرنتزه درآمد. نام فلورانس که در فارسی رواج دارد شکل فرانسوی این نام است.
شهر فلورانس از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۰ پایتخت پادشاهی ایتالیا بوده است. در سده های میانه فلورانس کانون بازرگانی و امور مالی اروپا بوده و بعدها رنسانس ایتالیا از این شهر آغاز شد. خاندان مدیچی سال های طولانی در شهر فلورانس فرمان روایی داشتند.
انواع هنر به ویژه هنر معماری و مجسمه سازی در شهر فلورانس جایگاه ویژه ای داشته و دارد به طوری که این شهر را به یکی از مهم ترین مراکز هنری اروپا تبدیل کرده است. فلورانس هم چنین دارای بیش از چهل موزه و نگارخانهٔ هنری می باشد که مهم ترین آن ها گالری اوفیتزی∗ و پالاتزو پیتی∗ به شمار می آید.
دیگر آثار تاریخی فلورانس به شرح زیر است:
• Palazzo Vecchio
• Loggia de, Lanzi ( دراین محل آثار هنری زیبای چلینی بنام Perseus دیده می شود )
• دوئومو ( Doumo ) ( در آن جا واپسین مجسمه که میکل آنژ ساخت مشاهده می شود )
• Palazzo Riccardi ( محل اقامت خانواده مدیچی )
• کلیسای سانتا کروچه به معنای ( صلیب مقدس )
• کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره
• گالری اوفیتزی
• گالری آکادمی فلورانس

فِلورانس (Florence)
نمایی از شهر فلورانس و کلیسای جامع آن
نمایی از شهر فلورانس و کلیسای جامع آن
(به ایتالیایی فیرِنْتْسه؛ به رومی فلورِنتیا) مرکز توسکان، در شمال ایتالیا، واقع در کرانۀ رود آرنو، به فاصلۀ ۸۸کیلومتری مصب رود مزبور. ۳۵۱,۶۰۰ نفر جمعیت دارد (۲۰۰۳). دارای صنایع چاپ، علوم مهندسی و تولید تجهیزات اپتیکی است؛ صنایع دستی آن عبارت اند از وسایل چرمی، طلا، نقره جات، و برودْری دوزی. آثار هنری و معماری آن جهانگرد بسیاری را به سوی خود جذب می کند. نوابغ سرشناس قرون وسطا و رنسانس ازجمله دانته و بوکاتچو، نویسندگان ایتالیایی، و جوتو، لئوناردو داوینچی، و میکلانژ، نقاشان ایتالیایی، در این شهر زندگی می کردند. گنجینه های معماری فلورانس عبارت اند از پونته وکیو (۱۳۴۵م )؛ کاخ های پیتّی و وکیو؛ کلیساهای سانتا کروچه و سانتا ماریا نوولا؛ کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره (۱۳۱۴م)؛ و نگارخانۀ اوفیتسی که یکی از زیباترین مجموعه های هنری اروپا را در خود دارد. یولیوس سزار در قرن ۱پ م فلورانس را در محل شهر اتروریایی فایسولای بنا کرد.گت ها در ۴۰۵م آن را محاصره کردند و شارلمانی در ۷۸۶م از آن دیدن کرد. در ۱۰۵۲م، به کنتس ماتیلدا، از توسکان، (۱۰۴۶-۱۱۱۵م )؛ واگذار شد و از قرن ۱۱م به بعد خودمختار بود. در ۱۱۹۸م جمهوری مستقلی شد که دوازده نفر از شهروندان آن را اداره می کردند و دیوارهای جدیدی به دور آن کشیده شد. در قرون ۱۳ و ۱۴ صحنۀ رویارویی گوئلف ها و گیبلین ها شد. به رغم آن، فلورانس در قرون ۱۴ تا ۱۶ به اوج عظمت خود رسید. در قرن ۱۵ـ ۱۸، خانوادۀ مدیچی که در اصل بانکدار بودند، قدرت برتر به شمار می رفتند. در ۱۷۳۷، فلورانس به ملکۀ اتریش، ماری ترز، واگذار شد، که سلطۀ امپراتوری هابسبورگ ـ لورن برآن تا ۱۸۶۱ ادامه یافت و سپس پایتخت ایتالیا شد (۱۸۶۵-۱۸۷۰) فلورانس در جنگ جهانی دوم و سیل های ۱۹۶۶ آسیب جدی دید. زادگاه نویسندگانی چون دانته و ماکیاولی، پیکرتراشانی چون دوناتلو و گیبرتی، و بنیادگذار پرستاری، فلورانس نایتینگل است.

💡 تندیس داوود، به عنوان شکست‌دهنده گولیات (جالوت)، سمبل و نماد شهر فلورانس نیز محسوب می‌شود. از این مجسمه تا سال ۱۸۷۳ میلادی، در فضای باز نگهداری می‌شد. این مجسمه در جریان شورش سال ۱۵۷۱ آسیب دید، از این روی به گالری آکادمی هنرهای فلورانس انتقال یافت و تاکنون در آن مکان قرار دارد.

💡 ایندرو مونتانلی در ۲۲ آوریل ۱۹۰۹ در فوچه‌کیو در نزدیکی فلورانس به دنیا آمد. پدرش سستیلیو مونتانلی، معلم فلسفه دبیرستان و مادرش مادالنا دودولی، دختر یک تاجر ثروتمند پنبه بود. نام «ایندرو» توسط پدرش گرفته شده از خدای هندو ایندرا انتخاب شد.

💡 ساوونارولا برای مدتی موفق بود. در خیابان‌های فلورانس آتش برپا می‌کردند و در آن چیزهای بی‌ارزش، زیورآلات، لباس‌های شیک، کتاب‌های غیرمذهبی، و وسایل بازی را می‌سوزاندند. بعد، هنگامی که فلورانسی‌ها خانوادهٔ حاکم مدیچی را بیرون راندند و کوشیدند شکل قدیمی حکومت جمهوری را از نو برقرار سازند، ساوونارولا به دیکتاتور واقعی تبدیل شد.

💡 کاسترکانی همچنین موفق شد لوکا را به تنها مخالف گسترش جمهوری فلورانس تبدیل کند که منجر به پیروزی در نبرد آلتوپاسیو در سال ۱۳۲۵ شد، جایی که او ارتش قدرتمند فلورانس را تا دیوارهای شهر فلورانس تعقیب کرده و در پایان شکست دادند

💡 چشم‌انداز ایوان از سمت آرنو با کریدور وازاری در ابتدا ساختار بسیار کمی از خط رودخانه است که به سمت رود باز هستند و به نظر می‌رسد که به آغوش رودخانه می‌ریزند. وازاری در فلورانس نیز پاساژهای طولانی را ساخت که اکنون کریدورهای وازاری نامیده می‌شوند. جایی که به اوفیزی با پلازو پیتی در سمت دیگر رودخانه متصل است.

💡 در سالهای ۱۲۹۴–۱۲۹۵ در فلورانس عمدتاً به عنوان معمار مشغول به کار شد. به گفته زندگینامه نویس او و جورجیو وازاری، مسئولیت ساخت کلیسای جامع شهر را بر عهده داشت، که برای آن مجسمه‌هایی را تهیه کرد که زمانی قسمت پایینی نما را که در سال ۱۵۸۹ تخریب شده بود تزئین می‌کرد.