فزای

فزای. [ ف َ ] ( نف ) فزا. فزاینده بیشتر در ترکیب ها بصورت پساوند به کار رود و اگر مستقلاً استعمال شود فعل امر است.
- جانفزای؛ جان بخش. آنچه جان را نشاط بخشد:
بیا ساقی آن شربت جانفزای
بمن ده که دارم غم جانگزای.نظامی.دیدار دلفروزش در پایم ارغوان ریخت
گفتار جانفزایش در گوشم ارغنون زد.سعدی.- شکایت فزای؛ بسیار شکایت کننده:
ری نیک بد و لیک صدورش عظیم نیک
من شاکر صدور و شکایت فزای ری.خاقانی.- نعمت فزای؛ که نعمت افزون کند. که نعمت را بیشتر کند:
ایا ضمیر تو شادی گشای انده بند
ایا قبول تو نعمت فزای انده کاه.امیرمعزی.رجوع به فزا شود.

فزاینده

💡 آتش زود میر را خاک سیاه بر سر است آتش آب رز طلب عمر فزای زندگی

💡 درت بر دلگشای خویش بگشای امید جان فزای خویش بفزای

💡 سرّ صوم و صلوة و حج و زکات بهر این است رو فزای عنات

💡 خدایگانا شادی فزای و رامش کن نبید بستان از دست دلبران طراز

💡 شاه گفتش ای لطیف جان فزای ازچه غرق خون شدی سرتابپای