گل پرست

گل پرست. [ گ ُ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) عاشق گل. دوستدارنده گل. کسی که گل را بسیار دوست دارد. آنکه به پرورش گل اهتمام فراوان دارد:
نگه کرد دستان ز تخت بلند
بپرسید کاین گل پرستان که اند.فردوسی.باغ بتخانه گشت و گلبن بت
باده خواران گل پرست شمن.فرخی.گلبن پرند لعل همی برکشد بسر
باران گل پرست همی گسترد نثار.فرخی.باغ گردد گل پرست و راغ گردد لاله گون
باد گردد مشکبوی و ابر مرواریدبار.فرخی.چو سرو سهی دسته گل به دست
سهی سرو زیبا بود گل پرست.نظامی.

( صفت ) عاشق گل دوستدار گل: از بلبل گل پرست خوش سازتری و ز قمری نغز گوی طناز تری. ( خاقانی )

اسم: گل پرست (دختر) (فارسی)
معنی: دوستدار گل

💡 بسان طفل که بی باغبان به باغ رود نهالگان را از گل پرست جیب و کنار

💡 باغ بتخانه گشت و گلبن بت باده خواران گل پرست شمن

💡 فاخته از فراز سرو آمده در سخن نگر بلبل گل پرست بر گل شده بی قرار بین

💡 عقل از می همچو لعل سنگ اندر بر دین از زر گل پرست خار اندر پای

💡 با ما مگو که دیر کجا و حرم کجاست ما آب و گل پرست نییم آن صنم کجاست

💡 از بلبل گل پرست خوش سازتری کبکی و ز دراج خوش آوازتری