قدم جای

قدم‌جای یک ترکیب اضافی است که در متون کهن فارسی به‌کار رفته است. این واژه از دو جزء قَدم و جای تشکیل شده و به معنای مکانی است که پای فرد بر آن قرار می‌گیرد یا جای پا. در ادبیات فارسی، این اصطلاح اغلب برای اشاره به مکان‌های مقدس یا باارزش به‌کار می‌رود که بزرگان و افراد والامقام در آن گام نهاده‌اند. چنان‌که در بیت امیرخسرو دهلوی آمده است: «اگر تخت والا قدم‌جای تست / مرا جای بر دست والای تست» که در آن، قدم‌جای نماد مکانی محترم و گرامی است. همچنین این واژه با واژه‌هایی چون «قدمگاه» هم‌معناست و در متون ادبی و تاریخی به‌عنوان اصطلاحی شاعرانه و احترام‌آمیز کاربرد دارد. امروزه نیز در توصیف اماکن متبرکه یا مکان‌های تاریخی از این تعبیر استفاده می‌شود.