ناگفتن

ناگفتن. [ گ ُ ت َ ] ( مص منفی ) نگفتن. مقابل گفتن:
سخن آنگه کند حکیم آغاز
یا سرانگشت سوی لقمه دراز
که ز ناگفتنش خلل زاید
یا ز ناخوردنش بجان آید.سعدی.چه گویم که ناگفتنم خوشتر است
زبان در دهان پاسبان سر است.؟رجوع به گفتن شود.

💡 سرانجام ازین خاکدان رفتنست چه حاجت به ناگفتن و گفتن است

💡 سیلاب شکوه است سخن چون گره شود شد حرف من دراز ز ناگفتن این چنین

💡 که: از روزگارم غمی در دل است که ناگفتن و گفتنش مشکل است

💡 اهلی از گفتن و ناگفتن غم پا بگل است بیزبان فهم شود قصه اش آخر دو دلست

💡 هم گفتن و هم کردن از سوختگان آید باز از چه شما خامان ناگفتن و ناکردن