قرخلو. [ ق ِ] ( اِخ ) دهی است از دهستان حومه بخش تکاب شهرستان مراغه واقع در 10 هزارگزی جنوب خاوری تکاب و 1500 گزی خاور راه ارابه رو تکاب به بیجار. موقع جغرافیایی آن دره، معتدل. سکنه آن 727 تن است. آب آن از چشمه سارها و محصول آن غلات، بادام، حبوبات، کرچک و شغل اهالی زراعت و گله داری و صنایع دستی آنان جاجیم بافی است. راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).
قرخلو. [ ق ِ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان ابرج بخش اردکان شهرستان شیراز واقع در 96000 گزی خاور اردکان و 5000 گزی راه فرعی مائین به تخت جمشید. موقعجغرافیایی آن دامنه معتدل مالاریایی و سکنه آن 163تن است. آب آن از قنات و چشمه و محصول آن غلات و برنج و شغل اهالی زراعت و صنایع دستی آنان گلیم بافی است. راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 7 ).، قرخ لو. [ ق ِ ] ( اِخ ) طایفه ای از طوایف قشقائی. ( جغرافیای سیاسی کیهان ).
دهی است از دهستان ابرج بخش اردکان شهرستان شیراز واقع در ۹۶٠٠٠ گزی خاور اردکان و ۵٠٠٠ گزی راه فرعی مائین به تخت جمشید و موقع جغرافیایی آن دامنه معتدل مالاریائی و سکنه آن ۱۶۳ تن است.
طایفه از طوایف قشقائی
قرخلو (مرودشت). قرخلو ( مرودشت )، روستایی از توابع بخش درودزن شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.
این روستا در دهستان ابرج قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۴ نفر ( ۱۲۰خانوار ) بوده است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 امروزه نامی که از ایل قرخلو باقیماندهاست روستای قرخلو، از توابع بخش مرکزی شهرستان ارومیه و در شهرستان ارومیه استان آذربایجان غربی ایران قرار دارد. این روستا در دهستان نازلوی جنوبی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن برابر با ۹۳ نفر (۳۰ خانوار) بودهاست.
💡 تپه ده کن قرخلو مربوط به دوره ایلخانی است و در شهرستان تکاب، بخش مرکزی، دهستان انصار، روستای قرخلو واقع شده و این اثر در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۷۶۳۸ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
💡 حمام روستای قرخلو مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان تکاب، روستای قرجلو واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۳۸۱ با شمارهٔ ثبت ۷۵۲۲ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
💡 نام افشار برگرفته از نام قبیله کوچک قرخلو افشار است، که ترکمانان بودند؛ و در حین تاخت و تاز مغولها به ایران، ماندگاه خویش را در حوالی رود اترک رها کردند و به آذربایجان و کردستان روی آوردند.