فرق شیعه

[ویکی فقه] فِرَق شیعه(گروه های شیعه) عنوانی است برای همه گروه هایی که به امامت و خلافت بلافصل حضرت علی (علیه السلام) معتقدند.
برای نخستین بار، پیامبر اسلام (صلی الله و علیه و آله) بود که به آنان که خود را پیرو علی بن ابی طالب (علیه السلام) می دانستند عنوان «شیعه» داد. از جمله این افراد، سلمان، مقداد، ابوذر، عمّار و ابوایوب بودند. پیامبر اسلام (صلی الله و علیه و آله) بارها علی را جانشین بلافصل خود خواند و کسی بدین موضوع به صورت علنی اعتراض نکرد.
تاریخچه رسمیت مذهب تشیع
مذهب تشیّع تا زمان پس از وفات پیامبر (صلی الله و علیه و آله)، به عنوان فرقه ای مستقل مطرح نبود. چون پیامبر اسلام (صلی الله و علیه و آله) به دیار باقی رفت، بر سر جانشینی او میان مسلمانان اختلاف درگرفت. در این میان، شیعیان، این منصب را حقّ حضرت علی (علیه السلام) دانستند و از این زمان بود که تشیّع به عنوان مذهبی رسمی نمودار گشت.
انشعاب در تشیّع
تا هنگام شهادت امام حسین (علیه السلام) شیعیان یکپارچگی خویش را حفظ کردند و انشعابی در این مذهب رخ ننمود از آن پس بر اثر حوادث گوناگون، هر بار اقلیّتی از شیعیان، از اصول نخستین تشیّع روی برتافتند و راه خویش را از اکثریّت جدا کردند.
شمار پیروان امامیه
...

💡 برخی از پژوهش گران معاصر فرق اسلامی بر این باورند که بسیاری از این فرقه‌ها که اشعری، یا ملطی و دیگران برای «امامیه» برشمرده‌اند، یا وجود خارجی نداشته، و واقعیت آن نوعی فرقه تراشی است، مانند «زراریه» و «هشامیه» یا بر فرض صحت، داشتن عقیده خاص در یک مسئله کلامی، مایه تعدد فرقه نمی‌گردد. آنچه می‌تواند محور تقسیم در مفهوم «امامیه» به معنی اعم باشد، اختلاف و دوگانگی در استمرار امامت و مصادیق آن‌ها است؛ بنابراین فقط می‌توان «زیدیه» و «اسماعیلیه» و «واقفیه» را از فرق شیعه شمرد. شاید انگیزه برای تکثیر فرق، تحقق بخشیدن به حدیث معروف که امت اسلامی را به هفتاد و سه فرقه می‌رساند بوده‌ است.