نخیله

( نخیلة ) نخیلة. [ ن َ ل َ ] ( ع اِ ) واحد نخیل است. رجوع به نخیل شود. || نصیحت خالص. || نیت خالص. ج، نخائیل. گویند: لایقبل اﷲ الا نخائیل القلوب؛ أی النیات الخالصة. || طبیعت. ( از المنجد ). رجوع به نُخَیْلَة شود.
نخیلة. [ ن ُ خ َ ل َ ] ( ع اِ مصغر ) تصغیر نَخْلة است. ( از اقرب الموارد ). رجوع به نخل شود. || سرشت. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). طبیعت. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || خیرخواهی. پند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). نصیحت. ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ).
نخیلة. [ ن ُ خ َ ل َ ] ( اِخ ) موضعی است در نزدیکی کوفه بر سمت شام. و آن جائی است که علی علیه السلام چون خبر قتل عامل انبار بدو رسید بدانجا رفت و خطبه مشهورش را در ذم کوفیان قرائت فرمود و در آن گفت: اللهم انی لقد مللتهم و ملونی فارحنی منهم، و خود چند روزی پس از این خطبه کشته شد. ( از معجم البلدان ). نام موضعی در عراق که حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام باخوارج جنگ فرمود. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).

[ویکی شیعه] نُخَیلَه، اردوگاهی نظامی در نزدیکی کوفه. امام علی(ع) در این مکان برای اصحاب خود خطبه خوانده است. همچنین در واقعه کربلا ابن زیاد، عمر بن سعد را از نخیله به سوی کربلا برای جنگ با امام حسین(ع) فرستاد. این مکان امروزه به عباسیات معروف است.
نخیله مکانی در نزدیکی کوفه و در راه شام بوده این مکان امروزه به عباسیات معروف است. همچنین نخیله، نام آبی در نزدیکی مغیثه و عقبه (در جنوب شهر کوفه) بوده است.
حضرت علی(ع) در جنگ صفین در این مکان اردو زد و برای اصحاب خود خطبه خواند و همچنین از آنجا به کارگزاران خود نامه نوشت و از آنان خواست به او بپیوندند و از آنجا به سمت شام حرکت کردند.
[ویکی اهل البیت] نام پادگان نظامی در بیرون کوفه و بر سر راه کوفه به شام بوده است که حضرت علی علیه السلام پس از آنکه کوفه را مرکز حکومت خویش قرار داد، آن را لشگرگاه قرار داد و بسیج نیروهای رزمی برای جنگ در آنجا صورت می گرفت.
برخی از خطبه های مشهور امام علی در همین محل بیان شده است؛ از جمله خطبه ای که در مذمت اهل کوفه، اندکی پیش از شهادت ایراد فرمود. همچنین حضرت علی علیه السلام در آنجا با خوارج جنگید.
گروهی از مورخین اظهار میدارند که مراسم مربوط به واگذاردن قدرت به معاویه بن ابی سفیان در النخیلة انجام گرفت
برای مقابله با سیدالشهدا علیه السلام نیز، ابن زیاد نیروهای خود را آنجا مستقر کرده بود و عمر سعد را با چهار هزار نفر از آنجا به کربلا برای جنگ با آن حضرت فرستاد. امروز این محل به «عباسیات » معروف است.

💡 سپاه توابین در جمعه ۵ ربیع‌الاول ۶۵ هجری از نخیله به سمت دمشق رفت، در «اقساس مالک» اردو زدند و در این راه هزار نفر به عقب برگشته‌بودند. توابین پس از استراحت به سوی دمشق رفتند و صبحگاه به کربلا رسیدند و بر سر قبر حسین بن علی شیون و زاری کردند. آن‌ها از یاری نکردن او سخت پشیمان بودند و یک شبانه روز در کنار قبرش بودند. زیارت قبر حسین بن علی موجب تشدید کینه توابین نسبت به قاتلان حسین بن علی شد و آن‌ها در تصمیم خود برای انتقام مصمم‌تر شدند. سپس سپاه آماده حرکت به سوی شام شد.

💡 این نبرد در کنار رود بویب صورت گرفته است و از همین رو به نبرد بویب مشهور شده است. این رود از شاخه‌های رود فرات است و از نزدیکی کوفه کنونی می گذرد. نبرد مهران، نبرد نخیله و نبرد یوم الاعشار از دیگر نام‌های این نبرد می‌باشند.