نیم ره

نیم ره. [ رَه ْ ] ( اِ مرکب ) نیم راه. نیمه راه. نیمه راه. وسط راه. در بین راه. رجوع به نیم راه شود.
- در نیم ره، به نیم ره؛ به مقصد نرسیده. به پایان راه نرسیده:
جبریل هم به نیم ره از بیم سوختن
بگذاشته رکابش و برتافته عنان.خاقانی.اندیشه کنم که وقت یاری
در نیم رهم فروگذاری.نظامی.ز خود گرچه مرکب برون رانده ام
به راه تو در نیم ره مانده ام.نظامی.

💡 زی شوشتر زملک صفاهان چو راند رخش در نیم ره بشاهد مقصود شد قرین

💡 چو نیم ره به این اعزاز رفتند ستادند از قضا و باز رفتند

💡 خوش همی راندم به تعجیلی که جبریل خرد ماند اندر نیم ره با آن همه پر داشتن

💡 منزل یار را بود وادی نفس نیم ره کی برسی به یار خویش ار تو زخویش نگذری

💡 راه دو عالم که دو منزل شده است نیم ره یک نفس دل شده است

💡 تازین بهانه بازنگردد ز نیم ره آگه ز مردنم نکند کس طبیب را