منزل شناس

منزل شناس. [ م َ زِ ش ِ ] ( نف مرکب ) آنکه توقفگاههای بین راه را شناسد. آنکه از منازل سفر آگاه باشد:
چو شه دید کآن لشکر بی قیاس
در آن ره نباشند منزل شناس.نظامی.زمین را شود میل و منزل شناس
به تری و خشکی رساند قیاس.نظامی.نمودند منزل شناسان راه
که چون شه کند کوچ از این کوچگاه.نظامی.چو دیدند کآن پیک منزل شناس
به منزل شود بی رقیبان پاس.نظامی.بدین گونه مساح منزل شناس
ز ساحل به ساحل گرفتی قیاس.نظامی.تو منزل شناسی و شه راهرو
تو حقگوی و خسرو حقایق شنو.سعدی ( بوستان ). || عارف. ( آنندراج ). مرد عارف و مجرد. ( ناظم الاطباء ). رجوع به منازل شناسان شود.
- منزل شناسان پی گم کرده؛ شناسندگان منزلی که اثر قدم آنجا دیده نمی شودو آن کنایه از عارفان و مجردان فانی باشد. ( برهان ) ( آنندراج ).

( صفت ) ۱ - کسی که از منازل سفر آگاه است. ۲ - عارف. یا منزل پی گم کرده. عارف فانی.

💡 ترا که دیده منزل شناس در خواب است همان به است به دنبال کاروان باشی

💡 سالک نگفته ایم که منزل شناس نیست بی جاده ماند راه از آن رو که دور بود

💡 چو دیدند کان پیک منزل شناس به منزل شود بی رقیبان پاس

💡 منزل شناس عشق گرامی بود ولی منزل چو نیست قیمت منزل شناس نیست