لغت نامه دهخدا
نرم گفتن. [ ن َ گ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) ملایم گفتن. سخن به ملایت گفتن. باشرم و ادب سخن گفتن. مقابل درشتی کردن:
اگر نرم گوید زبان کسی
درشتی به گوشش نیاید بسی.فردوسی.بدو گفت خاقان برو پیش اوی
سخن هرچه باید همه نرم گوی.فردوسی.چو پرسدت پاسخ ورا نرم گوی
سخن ها به آزرم و باشرم گوی.فردوسی.چو نرم گویم با تومرا درشت مگوی
مسوز دست جز آن را که مر تو را برهود.ناصرخسرو. || آهسته گفتن. زیرلب گفتن:
خردمند را سر فروشد ز شرم
شنیدم که می رفت و می گفت نرم.سعدی.
