مفاکهه

( مفاکهة ) مفاکهة. [ م ُ ک َ هََ ] ( ع مص ) با کسی لاغ و خوش منشی نمودن. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ). با کسی لاغ کردن و شوخی و خوش منشی نمودن. ( ناظم الاطباء ).با کسی مزاح کردن. ( از اقرب الموارد ). ممازحه. ( تاج المصادر بیهقی ). با هم خوش طبعی کردن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به مدخل های قبل و بعد شود.
مفاکهه. [ م ُ ک َ / ک ِ هََ / هَِ ] ( از ع، اِمص ) مفاکهة. مطایبه. ممازحه. با یکدیگر مزاح کردن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || ( اِمص ) طیبت. شوخی. مزاح. خوش طبعی. خوش منشی. لاغ. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): و درد زدگی فراق مشاهدات را به نور اجتماع و فاکهه مفاکهه شریف امید تشفی می دارد. ( منشآت خاقانی چ محمد روشن ص 142 ). و حدیث و سخن این مخنث در آفاق فاش و مشهور شد، بعضی مسخرگان کرمان از نشاط مفاکهه و محاوره او عزیمت زیارت مصمم کردند. ( ترجمه محاسن اصفهان ). و رجوع به مفاکهة شود.

(مُ کِ هَ ) [ ع. مفاکهة ] (مص ل. ) با هم مزاح کردن و خندیدن.

با هم شوخی و مزاح کردن و خندیدن.

مفاکهة
با هم مزاح کردن و خندیدن.

💡 کتاب دُستور شاهی فی حکایت پادشاهی یا مرزبان‌نامهٔ شیخ اوغلو ترجمه‌ای به زبان ترکی قدیم آناتولی است که مصطفی شیخ‌اوغلو آن را بر اساس مرزبان‌نامه وراوینی به رشتهٔ تحریر آورد. ترجمهٔ ترکی مرزبان‌نامه اثری مهم و ارزشمند در ادبیات ترکی است و از معدود آثار به گویش آناتولی است که امروزه به جای مانده‌است. بعدها شهاب‌الدین بن عربشاه ترجمه‌ای آزاد به عربی، از روی اثر شیخ‌اوغلو نوشت که فاکهه الخلفا و مفاکهه الظرفا نام دارد.