واژه «نیکوگویی» در زبان فارسی به معنای سخن گفتن به نیکی درباره دیگران و یاد کردن از آنان با احترام، خیرخواهی و حسن تعبیر است و در برابر «بدگویی» قرار میگیرد که به بیان عیوب و نکات منفی افراد اشاره دارد. در این معنا، نیکوگویی نشاندهنده نوعی فضیلت اخلاقی است که بر پایه احترام به دیگران، انصاف در قضاوت و پرهیز از سخنان ناپسند شکل میگیرد. این واژه تنها به گفتن جملات مثبت محدود نمیشود، بلکه شامل نوعی نگرش درونی نیز هست که فرد را به دیدن جنبههای خوب دیگران و بیان آنها ترغیب میکند. در متون ادبی و اخلاقی، نیکوگویی از صفات پسندیده انسان دانسته شده و نشانهای از پاکی زبان و نیت نیک معرفی گردیده است. همچنین این اصطلاح میتواند به معنای فصاحت و شیوایی در سخن گفتن نیز به کار رود، به این معنا که فرد سخنان خود را با زیبایی، دقت و تأثیرگذاری بیان کند. در چنین کاربردی، نیکوگویی علاوه بر محتوای مثبت، به شکل و کیفیت بیان نیز توجه دارد. این واژه در فرهنگهای فارسی به عنوان رفتاری اجتماعی و اخلاقی ارزشمند مطرح شده که موجب ایجاد محبت، اعتماد و همدلی در میان افراد میشود. در مقابل، نبود نیکوگویی میتواند به ایجاد کدورت و فاصله میان افراد بینجامد. از نظر زبانی، این ترکیب از دو جزء «نیکو» و «گویی» ساخته شده و معنایی روشن و مستقیم دارد. در مجموع، این ترکیب به معنای یاد کردن از دیگران با سخنان خوب، داشتن زبان خوش و بیان سنجیده و زیباست که هم از نظر اخلاقی و هم از نظر اجتماعی اهمیت فراوانی دارد.
نیکو گویی
لغت نامه دهخدا
نیکوگویی. ( حامص مرکب ) ذکر خیر. به نیکی از دیگران نام بردن و یاد کردن. مقابل بدگوئی.
فرهنگ فارسی
۱ - دربار. دیگران سخن نیگو گفتن. ۲ - زبان آوری فصاحت.
جمله سازی با نیکو گویی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 و رسول(ص) اندر دروغ رخصت داده است سه جای، یکی اندر حرب که عزم خویش با خصم نتوان گفت، و یکی چون میان دو تن صلح کنی سخن نیکو گویی از یکی فرا دیگر، اگر چه وی نگفته باشد و دیگر هر که دوست دارد فرا هر یکی، گوید تو را دوست دارم.
💡 سخن چو نیک نگویی هزار نیست یکی سخن چو نیکو گویی یکی هزار بود
