نیکو سخنی

نیکوسخنی. [ س َ خ ُ / س ُ خ َ ] ( حامص مرکب ) نکوگفتاری. لطف بیان.

نکو گفتاری. لطف بیان.

💡 چون یافت تن از خلعت شه زینت و فر نیکو سخنی گفت درینمعنی سر

💡 و درویشی را گفت: کن لله و الا لاتکن. گفت: خدای را باش و اگر نه خود مباش، این نیکو سخنی است.

💡 قرب سی سال به نیکو سخنی در عالم شده مشهور شدم جاهل و بدگو امسال

💡 اوحدی نام بر آورد به نیکو سخنی تا که نام تو شد او را به زبان پیوسته