نیکو سخن

نیکوسخن. [ س َ خ ُ / س ُ خ َ ] ( ص مرکب ) خوش گفتار. فصیح. ( ناظم الاطباء ). منطیق. ( دستورالاخوان ). خوش کلام. خوش بیان. که سخنش دل نشین است:
چه گفت آن سپهدار نیکوسخن
که با بددلی شهریاری مکن.فردوسی.آن نکوسیرت و نیکوسخن و نیکوروی
که گه جود جواد است و گه حلم حلیم.فرخی.زن کنیزکان داشت... یکی نیکوسخن. ( کلیله و دمنه ).

خوش گفتار. فصیح. منطیق. خوش کلام. خوش بیان. که سخنش دلنشین است.

💡 چه نیکو سخن گفت یاری به یاری که تا کی کشم از خُسُر ذل و خواری

💡 ور او را کان و زر بی‌کران است مرا نیکو سخن زر است و دل کان

💡 ز نیکو سخن بهْ چه اندر جهان به نزد سخن سنج فرّخ مهان

💡 به از نیکو سخن چیزی نیابی که زی دانا بری بر رسم پاره

💡 به قول زشت بد گویان نگردد گفتهٔ من بد جهان نیکو همی داند که: من نیکو سخن گویم

💡 دگر گفت نیکو سخن رانده‌ای تو در خانه از نیکویی مانده‌ای‌‌!