نگین گر

نگین گر. [ ن ِ گ َ ] ( ص مرکب ) فَصّاص. ( یادداشت مؤلف ).

فصاص

💡 سر به رسوایی کشد ناچار چون نقش نگین گر همه مجنون ما باشدگریبانش ز سنگ

💡 غرق موج شبنم خجلت شود رخسار او هرکه جوید چون نگین گر از جهان نام مرا