نمک پاش

نمک پاش. [ ن َ م َ ] ( نف مرکب ) آنکه نمک بر غذائی یا چیزی افشاند:
در آتشم ز تغافل نشانده ای، باری
تبسمی که نمک پاش این کباب شود.کلیم ( از آنندراج ).- نمک پاش جراحت ( دل خسته، جگر مجروح )؛ کنایه از کسی که داغ محنت رسیده ای را تازه کند:
نمک پاش جراحت های ناسور
ز سر تا پا نمک شیرین پرشور.وحشی. || در تداول، کسی را که حرکت دور از ادب و ناپسندی کند یا حرف بی مزه نامعقولی زند به طعنه نمک پاش گویند. و رجوع به نمک پاشی شود.
|| ( ن مف مرکب ) چیزی که نمک بر آن پاشیده باشند. ( آنندراج ):
آه از سوختن زخم نمک پاش مکن
ناله را تا نفسی هست چونی فاش مکن.دانش ( از آنندراج ).|| ( اِ مرکب ) چیزی که نمک بپاشد بر چیزی. ( آنندراج ). نمکدان. ظرفی که در آن نمک کنند و از سوراخ هائی که بر سر آن تعبیه شده است نمک بر غذا پاشند.

💡 در آتشم زتغافل نشانده ای، باری تبسمی که نمک پاش این کباب شود

💡 شب دوشین، تبسم های پنهانی که می کردی نمک پاش جراحت های پنهان من است امشب

💡 رو از عاشقی دم مزن پیش من نمک پاش کم باش بر ریش من

💡 گهی برزخم دل ریشان نمک پاش گهی در جیب درویشان شکر ریز

💡 چنین که گشته نمک پاش خنده لعل لبت علاج درد دل دردمند خواهد شد

💡 ته که مرهم نه‌ای بر داغ ریشم نمک پاش دل ریشم چرایی