نفس زن

نفس زن. [ ن َ ف َ زَ ] ( نف مرکب ) کنایه از صاحب دم و جاندار. ( آنندراج از فرهنگ زلیخای جامی ). که نفس می زند. که تنفس می کند. که حیات دارد. ذوحیات.

کنایه از صاحب دم و جاندار. که نفس می زند. که تنفس می کند. که حیات دارد. ذوحیات.

💡 خلق گویند نفس زن در وصل در تن مرده نفس را چه گذر

💡 در ستیز خلق مردی، در جهاد نفس زن وقت عصیانی توانا و، گه طاعت نژند!

💡 نفس زن گر در او یکدم نشستی نفس را بر نفس زن ره ببستی

💡 مکن به مشورت نفس زن صفت کاری اگر ز مردی و مردانگی نشان داری

💡 تو نفس زن تابتبت مشک گردد باز خون تو سخن گو تا بعسکر باز گردد کاروان