نشنوده

نشنوده. [ن َ ش ِ دَ / دَ / ن َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) ناشنوده. مقابل شنوده. || ( ق مرکب ) بی آنکه بشنود.

💡 بد اندیشی اگر گوید تو را بد تو نیکی کن سخن نشنوده بگذر

💡 می کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتی گوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را

💡 به چشم قول خدای از جهان او بشنو که نه سخن نشنوده است کس مگر به ندی

💡 پس از توقیع عالی کاندرین شهر نباشد کس که آن نشنوده باشد

💡 غمزه ات گر آشنایی را کشد نبود عجب جان من نشنوده ای قصاب جوید آشنا

💡 و گفت: هر که توحید به نزدیک او صورت بندد هرگز بوی توحید نشنوده است.