مینروا، از جمله الهگان برجسته در اساطیر روم باستان، به عنوان نماد حکمت، جنگآوری استراتژیک و حامی هنرها، تجارت و فنون شناخته میشود. در حالی که مارس تجسم خشونت و پیکار بیمحابا بود، مینروا تنها از جنگهای دفاعی پشتیبانی میکرد و بر جنبههای تاکتیکی و برنامهریزیشده نبرد تأکید داشت. از سده دوم پیش از میلاد، رومیان این الهه را با آتنا، ایزدبانوی یونانی، برابر نهادند و او را عضوی از سهگانه کاپیتولین در کنار ژوپیتر و یونو محسوب میداشتند که جایگاه ویژهای در پانتئون رومی داشت.
این الهه باکره، علاوه بر حکمت و استراتژی، حامی طیف وسیعی از فعالیتهای فرهنگی و صنعتی بود. او الهه موسیقی، شعر، پزشکی، تجارت، نساجی و صنعتگری به شمار میآمد و از این رو، نقش مهمی در زندگی روزمره و پیشرفتهای تمدنی رومیان ایفا میکرد. تواناییهای او در حوزههای متنوع، نشاندهنده جامعیت و گستردگی نفوذش بر جنبههای مختلف جامعه بود و او را به شخصیتی محوری در باورهای دینی تبدیل کرده بود.
در شمایلنگاری، اغلب با مخلوق مقدس خود، جغد، به تصویر کشیده میشود که معمولاً با نام «جغد مینروا» شهرت دارد و نمادی از ارتباط عمیق او با حکمت و دانش است. علاوه بر جغد، مار و درخت زیتون نیز به میزان کمتری به عنوان نمادهای او شناخته میشوند. تصویر غالب از مینروا، او را با قامتی بلند، بدنی قهرمانانه و عضلانی، پوشیده در زره و با نیزهای در دست نشان میدهد که تجلی قدرت، آمادگی برای دفاع و صلابت او در برابر چالشهاست.
