«منگو تیمور» نامی است که در منابع تاریخی اسلامی و مغولی برای چند شخصیت متفاوت به کار رفته است و به همین دلیل باید آن را عنوانی مشترک میان چند فرد تاریخی دانست.
یکی از این افراد، پسر هلاکوخان و اولجای خاتون و برادر اباقاخان است که پیش از رسیدن به سلطنت ایلخانی و حدود بیست و پنج روز قبل از مرگ برادرش درگذشت. این شخصیت به دلیل مرگ زودهنگام خود هرگز فرصت نیافت بر تخت ایلخانی بنشیند و در تاریخ مغول بیشتر به عنوان یکی از شاهزادگان ایلخانی شناخته میشود.
شخصیت دیگر منگو تیمور، از خاندان باتو و فرزند برکای خان، از پادشاهان خانات قپچاق در سال ۶۶۴ هجری قمری بوده است. او برخلاف برخی دیگر از مغولان، به دین اسلام گرایش داشت و در سیاستهای منطقهای با ملک ظاهر بیبرس در برابر ایلخانان همکاری میکرد. این اتحادها بیشتر جنبه سیاسی و نظامی داشت و در چارچوب رقابتهای قدرت میان ایلخانان، ممالیک و دیگر حکومتهای منطقه شکل میگرفت.
شخصیت سوم منگو تیمور از غلامان ملک منصور لاچین سقلابی بود که در سال ۶۹۷ هجری قمری به نیابت سلطنت در مصر رسید. اما دوران قدرت او بسیار کوتاه بود و او به همراه ملک منصور در سال ۶۹۸ هجری قمری توسط غلامان خود کشته شد.
همچنین فرد دیگری با این نام از دلاوران ممالیک ملک اشرف صلاحالدین بوده که در تحولات سیاسی مصر نقش مهمی در بازگشت ملک ناصر به قدرت ایفا کرده است.
