معنای لغوی

[ویکی فقه] معنای لغوی، معنای رایج نزد اهل لغت و دارای لفظ وضع شده است.
معانی لغوی، به معناهایی گفته می شود که میان اهل لغت رواج دارد و الفاظی در مقابل آنها و برای دلالت بر آنها وضع گردیده است. این معانی معمولا در کتاب های لغت جمع آوری گردیده است.

💡 سَموئیل یا اُشموئیل (به عبری: שְׁמוּאֵל (شِموئِل)، به عربی: (صموئیل)، به یونانی: Σαμουήλ (سَموئیل) و به معنای لغوی «شنیده‌شده توسط خدا») از شخصیت‌های تنخ یهودی و عهد عتیق در انجیل است که نوشتن کتب سموئیل را به او نسبت داده‌اند. سموئیل در قرآن نیز در داستان داوود بدون ذکر نام مورد اشاره قرار گرفته‌است.

💡 لغت «تصحیف»، از ماده «ص ح ف» به معنای «اشتباه کردن» است و اسم مفعول آن، «مُصَحَّف»، به معنای «خطای نوشتاری» است. دانشنامه جهان اسلام معنای لغوی تصحیف را «خطا در صحیفه» ذکر کرده‌است.

💡 اما دونه سر که در برخی نوشته‌ها به اشتباه دونسر یا دون سر نوشته می‌شود و معمولاً در پسوند بعضی از اهالی به اختصار (دون) ثبت شده غیر معنای لغوی خود در زبان فارسی که به معنای کوچک است مفهوم متولد دونه سر را تداعی می‌کند.

💡 فورینکازان (به معنای لغوی «باد، جنگل، آتش و کوهستان»)، پرچم جنگی تاکدا شینگن بود که از ۱۴ حرف کانجی حک شده بر روی پرچم می‌آید. «سرعت مانند باد است، کندی مانند یک جنگل، تهاجم مانند آتش است، و بی حرکتی مانند یک کوه است.».

💡 وجه تسمیه این روستا به علت آب و هوای مناسب آن می‌باشد بدین مقصود که معنای لغوی خاوه را «بهشت کوچک» گویند. سعید وزیری نویسنده سرشناس ورامینی این روستا را در زمان آل بویه دارای ۱۰۰۰۰مرد جنگی طبق مستندات تاریخی می‌داند که نشان می‌دهد که خاوه در زبان آل بویه شهر بوده‌ است.