گلگون قبا

گلگون قبا. [ گ ُق َ ] ( ص مرکب ) صفت کشته ای که لباس او خونین باشد. کشته ای که قبا و جامه او خون آلوده باشد:
یوسف گلگون قبا وای علی اکبرم
گم شده در کربلا وای علی اکبرم.؟

صفت کشت. که لباس او خونین باشد.

💡 شمشیر از غلاف کشی وز ره عناد صد پاره جسم اکبر گلگون قبا کنی

💡 می گذارد آستین بر دیده خونبار من دیده هر کس بر آن گلگون قبا افتاده است

💡 تا به آن گلگون قبا چون سایه همدوشیم ما پیرهن در خون خود آلوده می پوشیم ما

💡 چو فانوس گلگون قبا شد قطار بود رقص پروانه در لاله زار

💡 شمع را فانوس از آفات می دارد نگاه دست از دامان آن گلگون قبا کوته مکن

💡 میان محرم و بیگانه فرقی نیست در غیرت نخواهم خون من دامان آن گلگون قبا گیرد