کزو

کزو. [ک َ ] ( مرکب از: ک، مخفف که + ز. مخفف از + و، مخفف او ) که از او. ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ):
بنام خداوند خورشید و ماه
کزویست پیروزی ودستگاه.فردوسی.

که از او

💡 وزیر مشرق و مغرب کزو یافت بنای ملک و ملت استواری

💡 کجا قره بد نام آن پاکزاد کزو خواجه ی نامور بود شاد

💡 زبانه‌هاش چو شمشیر های زر اندود کزو به جان خطرست، ار چه زرّ بی خطرست

💡 این خرقهٔ پر زرق و ردای سالوس ای دل به کجا برم؟ کزو به ناقوس

💡 شکستی کزو خون به خارا رسید هم از دل شکستن به دارا رسید

💡 تشنگان را آب ده آبی کزو بر سر آید شعلۀ آتش ز جام