کتف گاه
لغت نامه دهخدا
کتفگاه. [ ک َ ت ِ ] ( اِ مرکب ) آن موضع از بدن آدمی که در آن دوش می باشد. ( آنندراج ). شانه گاه. ( از منتهی الارب ). آن موضع از بدن آدمی که در آن شانه جای دارد. ( فرهنگ فارسی معین ). || کتف. دوش. ( فرهنگ فارسی معین ):
زدش بر کتفگاه و بردش ز جای
چنان کان ستمگر درآمد ز پای.نظامی.
فرهنگ فارسی
( اسم ) ۱ - آن موضع از بدن آدمی که در آن شانه جای دارد. ۲ - کتف دوش: [ زدش بر کتف گاه و بردش ز جای چنان کان ستمگر در آمد ز پای ]. ( نظامی )
جمله سازی با کتف گاه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 گه ترنجی در بنان و گه کمانی بر کتف گاه زو بینی به دست و گاه رطلی بر دهان
💡 ورزشکاران رشتههای رزمی باید دقت کنند که در هنگام انجام حرکات ناگهانی، فشار بیش از حد به ناحیه کتف گاه وارد نشود تا دچار آسیب نشوند.
💡 درد مداوم در ناحیه کتف گاه میتواند ناشی از نشستن نادرست پشت میز کار یا استفاده طولانی مدت از تلفن همراه باشد.
💡 فیزیوتراپیست برای بهبود دامنه حرکتی دست بیمار، تمرینات خاصی را برای تقویت عضلات اطراف کتف گاه و مفصل شانه تجویز کرد.